برای عاشقانه ترین ترانه هایم تو رویای سرودن این قافیه های ابدی بودی. 

کجا بودند این آدم های مدعی آن روزگاری که من در چشمان تو این عاشقانه ها را می خواندم.و تو از نگاه من می نوشتی.

اگر اینگونه نبود سرنوشت اینچنین خصمانه کمر همت بر جدایی ما نمی بست.چه ساده انگار است آنکه عشق را به فاصله می سنجد.بی خبر که نه زمان دارد نه مکان